Mijn blog

Op weg naar acceptatie… | Mijn Fibromyalgie

Want op die weg loop ik nu en het enige wat ik daarover wil zeggen is “man, wat een lange weg…”.

Ik vraag me de laatste tijd steeds vaker af: hoe accepteer je iets, wat je eigenlijk helemaal niet wil hebben? Hoe accepteer je datgene waar je juist zo’n hekel aan hebt? Hoe geef je zoiets een plekje?

En toch kom ik steeds weer tot de conclusie dat het wel iets is wat ik MOET gaan doen. Ik MOET gaan accepteren dat ik chronisch ziek ben, dat ik “anders” ben dan anderen, dat ik mijn energie heel bewust moet verdelen op een dag en bovenal MOET ik accepteren dat dit mijn leven is, voor de rest van mijn leven.
Mijn Fibromyalgie gaat niet meer weg, ik blijf dit voor altijd houden. Ik zal, elke dag, pijn hebben en ervaren. Dat ik dit nu typ, vind ik al ontzettend moeilijk om te beseffen. Want ik ben er nog lang niet, ik sta nog steeds op het begin van de weg die naar acceptatie leidt.

Maar hoe doe je dat? Iets accepteren waar je eigenlijk helemaal niet over na wil denken. Wat je eigenlijk liever helemaal niet hebt?
Dat is de reis die ik ga afleggen en waar ik jullie in mee ga nemen. Ik ga bloggen over deze reis en ik hoop dat ik hiermee jullie inspireer of toch een beetje “help”. Natuurlijk hoop ik ook mezelf hiermee te helpen. Bloggen is niet alleen voor mijn lezers, het is ook voor mezelf, mijn eigen herstel.

Heb jij ooit iets moeilijks moeten accepteren? Hoe ging dat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *