Mijn blog

De cirkel van frustratie | Mijn Fibromyalgie

Ik raak namelijk gefrustreerd met mezelf. Ik ben boos op mezelf en ik ben boos op de wereld om mij heen. “Waarom moet ik nou chronisch ziek zijn? Waarom kan ik niet gewoon ‘normaal’ zijn?” en nog meer van dat soort slachtofferrol vragen die ik mezelf dan stel.
Omdat ik me dan ook nog bewust ben van het feit dat ik in de slachtofferrol kruip, raak ik nog meer gefrustreerd omdat ik niet zo wil zijn. Ik wil niet chronisch ziek zijn maar ik wil ook niet zo moeilijk erover doen.
Wat er dan vaak gebeurt is dat ik stil word. Ik praat er niet meer met iemand over en ik probeer te doen alsof het er niet is. Ik weet het, het zijn allemaal tactieken die niet werken en ook niet dingen beter maken.

Het cirkeltje van frustratie gaat bij mij als volgt:
Eerst heb ik een hele goede dag, ik plan leuke dingen en ik voel me gewoon goed en blij. Vaak de avond of de dag erna begin ik al te voelen dat ik te ver over mijn eigen grens ben gegaan en dat ik daarvoor zal moeten ‘boeten’. Daar begint mijn frustratie eigenlijk al, want ik wil niet een slechte dag, ik wil niet een dag in bed doorbrengen omdat mijn lichaam zo nodig moet bijtanken. En omdat ik gefrustreerd ben, wordt de pijn alleen maar erger en zo evolueert dat cirkeltje van frustratie in een soort neerwaartse spiraal.

Ik maak het mezelf alleen maar moeilijker door zo te doen, dat besef ik mij heel erg goed. Maar de middelen om het cirkeltje of de spiraal te doorbreken heb ik simpelweg gewoon nog niet. Ik weet nog niet hoe ik dat moet doen. Daar werk ik momenteel heel erg hard aan door middel van therapie en door mezelf liever te gaan vinden, door van mezelf te gaan houden. Maar, dat vind ik denk ik 1 van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen…

Herken jij je in mijn verhaal? Laat het weten in de reacties, laten we een gesprek aan gaan en elkaar helpen <3

Pagina's: 1 2

3 Reacties

  • Lisanne

    Na 8 jaar heb ik het nog steeds niet geaccepteerd. Ja, in periodes dat het goed gaat. Dan heb ik het volledig geaccepteerd. Totdat het slechter gaat, dan is het weer precies jouw verhaal. Maandag kon ik geen aardappels schillen want ik kon die kleine dingen niet vastpakken. Dus jammer dan, we halen wel rösti uit de vriezer . Maar vervolgens wel die hele vriezer eerst gaan ontdooien. Dus dinsdagochtend kon ik niet lopen. Ik moest huilen van de pijn, zo erg was het. Maar we moesten wel naar logopedie voor mijn zoon. Strompelend de auto in, nog geen pijnstillers genomen want daar moet ik eerst meer voor eten anders word ik er zo misselijk van. Het leven bestaat niet meer uit plannen, maar op het moment bedenken of je iets kan. Het plannen van die energie kost te veel energie. Ik spreek niet meer 2 dagen van tevoren af, ik bel op het moment zelf of oma thuis is. En het went niet. Echt niet. Nog steeds niet. Ik hoop dat jij het sneller accepteert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *