Mijn blog

Uiteten gaan: een overwinning voor mij!

Ik hoor een paar van jullie al denken: hoezo is uiteten gaan een overwinning voor jou? Uiteten gaan is toch gewoon mega gezellig en lekker?

Ja, voor de meeste mensen is dat ook zo maar voor mij is uiteten gaan of bij iemand anders eten altijd al iets heel lastigs geweest. De reden waarom dit zo is weet ik eigenlijk niet. Misschien heeft het te maken gehad met vroeger en het feit dat ik toen een (voor mij) traumatische ervaring heb gehad met bij iemand anders moeten eten. Maar misschien heb ik mijzelf ook wel bang gepraat, dat zou niet gek zijn aangezien ik een chronische stresskip ben. Ik zie overal immers wel beren op de weg.

Als je ergens angst voor hebt dan lijken de dingen waar je bang voor bent immens grote bergen die je eigenlijk niet wil beklimmen, maar waarvan je weet dat het goed is om het ooit wel te doen. Van die typische dingen waar mensen over zeggen: “je moet het gewoon doen, dan valt het uiteindelijk wel mee” en “hoe meer je het gewoon doet, hoe makkelijker het wordt”. En die mensen hebben gelijk maar de waarheid is niet altijd wat je wil horen.

Want heel lang heb ik het uiteten en eten bij andere mensen ontweken. Ik dacht dat dat het beste was aangezien ik toch vaak zo zenuwachtig was bij voorhand dat ik toch geen hap door mijn keel kreeg. Ik was soms zelfs zo zenuwachtig dat ik kokhals neigingen had. Ik kon de strijd niet aan met mezelf, ik voelde mij te zwak.

Maar waar maakte je je dan zorgen over, hoor ik mensen denken. Ik maak(te) me zorgen om de domste dingen, van: zal ik het eten wel lusten? Tot: wat nou als ik ineens buikpijn krijg of me niet lekker ga voelen? Ik maak mij soms druk om zoveel dingen tegelijk dat ik het allemaal niet meer kan overzien. De laatste tijd komt daar ook nog bij dat ik enorm veel last van mijn PDS (prikkelbare darm syndroom) heb waardoor ik heel erg moet opletten met wat ik eet. Ook kan ik daardoor heel erg buikpijn krijgen en misselijk zijn en dat is geen pretje als je ergens anders bent.

Toch ben ik laatst de strijd aangegaan en ben ik uiteten gegaan met mijn beste vriendin. Mocht je je herkennen in dit verhaal dan is dat alvast mijn grootste tip: ga de uitdaging aan met iemand waarvan je zeker weet dat hij/zij jou begrijpt en er voor je is. Iemand die het makkelijker voor je maakt. Zo zei mijn beste vriendin van tevoren al rustgevende dingen als “als je buikpijn krijgt, gaan we gewoon weg” of “al eet je maar 1 ding, dat is ook oké”.
En, wat ook hielp, is dat we tapas gingen eten. Dat zijn steeds kleine hapjes die je zelf kan uitkiezen. Ook stond de menukaart al op de website waardoor ik mij van tevoren al kon voorbereiden en kon kijken wat mij lekker leek. Dit hielp ook enorm!

Ik was van tevoren MEGA zenuwachtig maar uiteindelijk, toen we lekker buiten op het terras zaten met z’n tweeën aan een tafeltje, viel het allemaal wel mee. Ik voelde ook heel sterk dat elke hap een overwinning zou zijn, ook al zou ik maar twee happen nemen, dat was al goed van mezelf! Uiteindelijk heb ik twee keer iets besteld en ik heb het allebei opgegeten. En… het was lekker!

Al met al was dit een goede ervaring waardoor ik in zie dat ik het vaker moet gaan doen. Natuurlijk ben ik nu niet ineens over mijn angst heen maar ik merk wel dat dit goed voor mij was.

Waar kijk jij altijd tegenop? Of waar heb jij angsten voor ontwikkelt?

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *