Hoe ik soms vergeet dat ik chronisch ziek ben..


.. en er daarna keihard achter kom dat ik dat wel ben.
Vandaag wil ik jullie meenemen in het leed dat ‘chronisch ziek zijn’ heet. Ik vergeet soms bijvoorbeeld dat ik chronisch ziek ben. En nee, dat komt niet omdat ik vergeetachtig ben. Dat komt omdat het soms ‘te’ goed met mij gaat. Lees maar verder!

Zoals velen van jullie inmiddels vast wel weten, heb ik Fibromyalgie. Ik schrijf hier wel vaker over op mijn blog, maar de laatste tijd is het ook over dat onderwerp stil geweest. Sowieso was mijn passie om te schrijven een beetje weg en deze begint weer langzaamaan terug te komen. Ook over het onderwerp ‘Fibromyalgie’ wil ik weer gaan schrijven. Omdat ik weet dat er meer mensen zijn die dit hebben en omdat ik wil dat andere mensen dit beter begrijpen. Het is een onzichtbare ziekte en ik wil op deze manier zichtbaarheid creëren.

Een tijd geleden ging het eigenlijk zo goed met mij en mijn grote vriend Fibromyalgie, dat ik bijna begon te twijfelen of ik het wel had. Was ik wel chronisch ziek? Was het gewoon een fase? Ik kon alles aan, ik sportte twee keer in de week en eigenlijk had ik maar weinig pijn. Natuurlijk had ik hier en daar wel eens zeurende pijn, maar goed, wie heeft dit niet?

Het was fijn dat het zo goed ging. Ik begon me bijna weer ‘normaal’ te voelen. Alsof ik niet meer hoefde te zeggen tegen mensen dat ik iets mankeerde. Alsof ik de hele wereld weer aan kon.

Je merkt het al.. Ik typ in verleden tijd. Want het GING heel goed, en het WAS heel fijn.


Een week geleden klopte meneer Fibromyalgie weer aan. Dit keer met een niet zo blij gezicht. Waar ik eerst een mooie vriendschap met hem aan het opbouwen was, was er nu alleen nog maar ruzie. Ruzie met Fibromyalgie, maar meer ruzie met mijn eigen lichaam.

Ik had veel pijn. En misschien was het wel meer pijnlijk omdat ik even dacht dat het niet zo was. Omdat ik even hoopte dat het weg was.

Helaas.. Ik heb nog steeds Fibromyalgie en daarbij ben ik dus nog steeds chronisch ziek. Gelukkig zijn er dus wel hele goede momenten bij mijn ziekte en daar geniet ik natuurlijk volop van. Wetend dat er wel weer slechte momenten aankomen. Pijn hebben is niet fijn, maar ik ervaar daardoor ook een soort sterkte. Ik ben sterk vanwege mijn pijn.

Genoeg over mij, hoe gaat het met jou?

Marrrja

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge